اشعار و داستانهاي عاشقانه

برگِ دوم-پارههايي از رمان «دفتر خاطرات ثريا ميم»

Fri, 16 Dec 2011 22:12:00 GMT

برگِ دوم

چند شب پيش دزد مي‌آد مدرسه‌مون از ديوارِ حياط يواشکي مي‌پره پايين. باباي مدرسمون اونا مي‌بينه مي‌افته دنبالش روي پله‌ها ليز مي‌خوره و پاش مي‌شکنه. خدا رو شکر دزده رو گرفتن وگرنه چي مي‌شد. حالا قرار شده همين جمعه، شاگرد اولاي هر کلاس توي مدرسه جمع بشن با خانوم مدير و ناظممون بريم بيمارستان ديدنش. پدر مادرام پول دادن يه دسته‌گل بزرگم براش بخريم.

ديروزم خانوم معلم‌مون سر کلاس مي‌گفت ما بايد قدر باباي مدرسه‌مونو بدونم. به حرفش گوش بديم.اذيتش نکنيم. بشکه‌ي آبو که با زحمت پر مي‌کنه تا تشنگي‌مون برطرف بشه،الکي وسط حياط هدر نديم.

روي تخته سياهنوشت از نظر شما قهرمان واقعي کيست؟

گفتم: قهرمان يعني کسي که از جونش براي دفاع از ما بگذره.

گفت: آفرين!

کلاس شلوغ شده بود. همه اجازه مي‌خواستند حرف بزنن. مريم مختاري بلند شد گفت: قهرمان واقعي يعني کسي که آدم بهش افتخار کنه و دلش بخواد جاي اون باشه.

از نظر مريم مختاري قهرمان واقعي فقط و فقط ماهي سياه کوچولوئه؛ چون اينقدر شجاع بوده که تک تنها توي اقيانوس شنا کنه بره ببينه آخراي دنيا کجاست. گفتم برادر منم تک و تنها رفته انگلستان. گفت فرار کرد رفت؟ گفتم پدرم بهش اجازه داد. گفت اون که چيزي نيست. هر کسي مي‌تونه با اجازه‌ي پدرش هرجا دلش خواست بره. گفتم من‌که حاضر نيستم يه دقيقه‌ام از خونه‌مون دور باشم. گفت براي اين‌که ترسوئي. اما من شجاعم چون فکرامو کردم يه روز از خونه‌مون فرار کنم. گفتم کجا مي‌خواي بري؟

گفت يه جاي دور.

فکر کردم کاش منم جرائت اونو داشتم بي‌اجازه از خونه‌مون بذارم برم يه جاي دور. اما مي‌ترسم. مي‌ترسم يهو وسط خيابابون سرم گيج بره بيفتم زمين از هوش برم مردم دورم جمع بشن.

گفتم مثلا کجا؟

گفت: چه مي‌دونم کجا. شايد سوار يه کشتي شدم رفتم طرف اقيانوس.

گفتم: اگه کشتيه غرق شد چي؟

گفت: شنا بلدم. خودمو مي‌رسونم به يه جزيره.

گفتم: پدر و مادرت مي‌دونن؟

گفت: چيو مي‌دونن؟

گفتم: که مي‌خواي فرار کني؟

گفت: از کجا بدونن. اين يه رازه. الان فقط تو مي‌دوني.

زنگ خورده بود. داشتيم از در مدرسه مي‌آمديم بيرون. آستين روپوشمو چسبيد گفت قسم مي‌خوري رازمو به هيچ‌کس نگي؟

گفتم: نمي‌گم.

گفت: اين‌جوري نه؛ بگو به جون پدرم راز مريم مختاريو به کسي نمي‌گم.

گفتم به جون پدرم راز مريم مختارييو به هيچ‌کس نمي‌گم.

الان که اينو مي‌نويسم نمي‌دونم ساعت چنده. اما چراغاي خونه‌مون خاموشه به‌جز چراغ حياط. بيرون داره برف به چه تندي مي‌آد. چشام پر خوابه اما مي‌ترسم باز بخوابم و اون خواب ترسناکو ببينم.ببينم که توي يه فرودگاه به چه بزرگي داريم دنبال چمدون‌مون مي‌گرديم. مادربه ساعتش نگاه کرد وگفت چمدونو ولش کن تا دير نشده بدو سوار قطار بشيم بريم ليدز. بيرونِ فردوگاه بارون مي‌اومد به چه تندي. تا اومديم سوار قطار بشيم خانوم ناظمتون جلومونو گرفت، گفت: کجا؟

گفتم ديدن داداشم. گفت: مگه نمي‌د‌ونيد سياووش توي کالج گم شده؟ چمدونمونو از پنجره قطار انداخت پايين و گفت: بهتره برگردين. دويديم دنبال قطار. نفس‌نفس مي‌زدم. سوار شديم. باد مي‌خورد به‌صورتم. نمي‌دونم از کجا. لرزم گرفته بود. يه جايي توي جنگل از قطار پياده شديم. مادرگفت اين‌جا ليدزه. گفتم پس کو شهرنکنه اشتباهي پياده شديم. دستمو کشيد برد جلو با انگشت يه ساختمون خيلي سياهو توي يه جاده‌ي خاکي نشونم داد و گفت: اينم کالج. از يه ديوار به چه بلندي خودمونو کشيديم بالا. چترشو باز کرد گرفت بالاي سرم گفت حالا بپر پايين. پريدم. زير درختاي اون طرف ديوار چند نفر نشسته بودند زير نور شمع درس حاضر مي‌کردند. تا ما رو ديدن گفتند سياووش اينجا نيست شايد رفته ناهاري‌خوري. مادر گفت: بدو ثريا. مي‌خواستم بدوم اما انگار پام شکسته بود. به‌زور خودمو مي‌کشيدم جلو. جلوتر يه اتاق بود به چه بزرگي. همه نشسته بودند سر يه ميز دراز ناهار مي‌خوردند. مادر گفت شما سياووش منو نديدين؟ تند تند گفت اومديم برش گردونم تهران. گفتند شايد رفته کتابخونه. تا اومديم اونجا دنبالت فرار کردي خودتو از روي يه سکوي سياهِ بلند انداختي وسط اقيانوس. سرم گيج مي رفت. جوري که کم مونده بود بخورم زمين. مادرم نذاشت. پامو از توي گلِ‌ها کشيد بيرون و گفت الان وقتش نيست. نذاشت برم کفشامو از توي گِلا در بيارم. پا برهنه سردم بود. يخ کرده بودم. دندونام بهم مي‌خورد. گفت وايسا اينجا مواظب باش برادرت غرق نشه تا من برگردم خونه به پدرت خبر بدم.

دستام افتاده بود به گزگز. چونه‌ام ِسر شده بود. معلوم بود بازم مثل هميشه مي‌خوام غش کنم. گفتم کمک. بلند گفتم کمک. دهنم باز مي‌شد اما هر کاري مي‌کردم صدام درنمي‌اومد.

يهو خيس عرق از خواب پريدم.

برگِ اول-پارههايي از رمان «دفتر خاطرات ثريا ميم» قسمت آخر

Fri, 16 Dec 2011 22:08:00 GMT

برگِ اول-پارههايي از رمان «دفتر خاطرات ثريا ميم» قسمت آخر

ديواراتاقش پر از تابلوهاي نقاشي‌ است. مادر مي‌گويد همه را خودش کشيده: يک سبد ميوه. يک خيابانِ پر ازکافه و صندلي. زن لختي هم توي يکي از تابلوها دست‌هايش را گذاشته روي سينه‌هايش مبادا کسي آنها را ببيند.

مي‌گويم از منم يه نقاشي قشنگ مي‌کشي؟ سرش را تکان مي‌دهد. شانه بالا مي‌اندازد و مي‌خندد. شايد اگر توي پاريس حواسش به خيابان بود؛ زيرماشين نمي‌رفت تا سرش بشکند و يادش برود چطور نقاشي کند. کاش مي‌دانستم وقتي به اين آهنگ غمگين گوش مي‌کند فکرش به کجاها مي‌رود. از بس آن را شنيده صفحه خط خطي شده و موقع خواندن خش خش مي‌کند. سوزن را که از روي گرام برمي‌دارم با دلخوري از روي صندلي بلند مي‌شود مي‌رود از زير تخت چمدانش را بيرون مي‌کشد درش را باز مي‌کند تا ببيند عکس‌هايش کجاست. سر جايشان است؛ لاي يک دسته روزنامه کهنه. من اين عکس‌ها را نديده‌ام. اجازه نمي‌دهد. به هيچکس اجازه نمي‌دهد. از اتاقش هم که بيرون مي‌رود در را قفل مي‌کند. توي چمدانش به‌جز عکس و خميردندان و يک حوله‌ي کوچک دستي، چند پاکت تاخورده‌ي نامه هم هست. هيچ‌وقت خدا بازشان نمي‌کند ببينم تويشان نامه‌اي، چيزي هست يا نه. حتما هست وگرنه آدم که پاکت خالي را نگه نمي‌دارد.

مش ممد زنِ عمومحسن را ديده. طاطا نه؛ چون آن روزها طاطا هنوز نيامده بوده پيش ما.

گفتم: مش ممد زن عمو محسنم چه شکلي بود؟ گفت: لابد اين‌جا را دوست نداشت وگرنه عموي به اين خوبي را ول نمي‌کرد برگرده.

از مادرم که مي‌پرسم، مي‌گويد: بود ديگه. يه زن موطلايي پرافاده‌ي فرانسوي.

گفتم چرا برگشت رفت؟

گفت: واي ثريا، دخترِ خوبي مثل تو اين‌همه کنجکاوي نمي‌کنه که عزيز دلم.

عمومحسن را که برام خوردن شام صدا کني، فورا مي‌رود سر کمد لباسش. کت و شلوارهايش را يکي يکي کنار مي‌زند: نمي‌دوني فراکمو کجا گذاشتم دخي؟

مادر مي‌گويد: مهموني رسمي که دعوت نشديد محسن خان. گاردن پارتي‌ام قرار نيست بريم. همين که تنتونه خوبه. بيايد بريم شام يخ کرد.

چقدر دلم مي‌خواهد يک روز بروم سر کمد لباس پدر فراکش يواشکي بردارم و بدهم عمويم بپوشد ببينم چه شکلي مي‌شود؛ اما مي‌ترسم بفهمند و دعوايم کنند.

مش ممد مي‌گويد من تا يادمه چنين کت درازي که دنبال‌اش زمينو جارو کنه تن عموت يکي نديدم.

گفتم: داشته وگرنه بي‌خودي دنبالش نمي‌گشت.

طاطا مي‌گويد اگر هم قبلا ‌چنين چيزي داشته، يا الان توي انباري ته صندوقه ؛ يا مادرت داده‌ دم در به کت‌شلواري.

به‌عمو محسن قول داده‌ام اگر بزرگ شدم و رفتم سرِکار؛ حتما يکي از آن خوشگتر، برايش بخرم.» پايان.

واي چه کار بدي کردم انشاءمو براي مادر خوندم. اگه مي‌دونستم اين همه عصباني مي‌شه محال بود بخونم. گفت: نکنه اينو مي‌خواي توي مسابقه شرکت بدي؛

گفتم مگه چيه؟

گقت:امان از دست تو ثريا؛ کدوم دختر عاقلي اسرار خونه‌شو ور مي‌داره مي‌بره مدرسه سر صف بخونه؟ ور داراينو پاره‌اش کن يه انشاء قشنگ بنويس. باشه دخترم؟

شايد ديگه هيچ‌وقت انشاء ننويسم. شايد ديگه توي هيچ‌مسابقه‌اي شرکت نکنم.

پارههايي از رمان «دفتر خاطرات ثريا ميم» قسمت اول

Fri, 16 Dec 2011 22:04:00 GMT

برگِ اول-پارههايي از رمان «دفتر خاطرات ثريا ميم» قسمت اول

18 آبان 1345

«ما، در خيابان سعدي زندگي مي‌کنيم. اسم اين کوچه بن‌بست فرهاد است. به‌جز ما، در اين کوچه دو همسايه‌ي ديگر زندگي مي‌کنند. يکي از آنها دو پسر لوس و شيطان دارد که وقتي عمو محسن را توي کوچه مي‌بيند از پنجره به ‌طرفش سيب‌زميني و پوست پرتقال مي‌اندازند. مادرم تاحالا چند بارآقاي کرمي را دم خانه‌شان فرستاده؛ مي‌گويند کار بچه‌هاي ما نيست. پدر مي‌گويد هر محله‌اي آدم خوب و بد دارد.

با دختر آن يکي همسايه‌مان دوستم. از من سه سال بزرگتر است. مادرش شيريني فروشي دارد؛ پدرش تاکسي. آنها يکشنبه‌ها به کليسا مي‌روند. مادر اجازه داده يک روز با آنها بروم ببينم کلسيا چه شکلي است. آرمينه به مدرسه ارمني‌ها مي‌رود. مدرسه‌اش زياد دور نيست. طاطا مي‌گويد خانه‌شان مي‌روي مبادا چيزي بخوري. ديوار خانه‌ي آنها با ديوار خانه‌ي ما يکي است. توي حياطشان درخت انگور دارند. مادام هر سال براي ما يک سبد برگ مو مي‌آورد طاطا دلمه درست کند. دلمه‌‌هاي مادام خوشمزه‌تر است.

خانه‌ي ما دوطبقه و نصفي است. پدرم مي‌گويد اين‌جا را سي و چند سال پيش مهندسي روس ساخته.

اتاق‌هاي طبقه دوم، مال من و پدر و مادرم است. قبلا برادرم سياووش هم در همين طبقه زندگي مي‌کرد اما از وقتي رفته خارج، مادرم در اتاق او را بسته. اتاق سياووش بالکن دارد؛ مالِ من نه. دلم مي‌خواست تا برنگشته بروم جاي او. مادر گفت نه.

مهمان‌خانه، نيم طبقه بالا‌تر است. براي ‌اين‌که مهمان‌ها برسند آن‌جا بايد چند پله‌ي گرد را از توي هال دور بزنند. درِآن اکثرا قفل است؛ مگر شب‌هايي که خيلي مهمان داريم. طاطا مي‌گويد وقتي مي‌خواهد آنجا را جارو بکشد و اسباب و اثاثيه‌اش را تميز کند، دست و دلش مي‌لرزد بس‌که خانمش، هرجاي دنيا رفته چيزهاي شکستني آورده چيده گوشه‌کنار. او وقتي قاب‌عکس حضرت علي را گردگيري مي‌کند، صلوات مي‌فرستد.

بالاي بخاريِ ديواريِ مهمان‌خانه؛ پدرم دارد از دست شاه جايزه مي‌گيرد. يک تابلوي بزرگ نقاشي هم روي ديوار است که مادرم تويش عين ملکه‌ها لباس پوشيده به آسمان نگاه مي‌کند.

ما،اکثر وقت‌ها، شام و ناهارمان را در سالن کوچيکه که در طبقه اول است و بهارخوابش رو به حياط باز مي‌شود، مي‌خوريم. دور تادور بهارخواب، نرده دارد. روي نرده، مش ممد گلدان چيده. تابستان‌ها گاهي شام را همان‌جا مي‌خوريم و به حياط نگاه مي‌کنيم. در حياط چند کاج بلند و يک عالمه گل و گلدان داريم. زمستان‌ها مش ممد گلدان‌ها را توي گلخانه مي‌گذارد و روي گلخانه را با مشمعاي بزرگي مي‌پوشاند.

پدرم بيشتر وقت‌ها از طرف اداره‌اش به مسافرت مي‌رود. آخرين‌بار ترکمن صحرا بود. حالا برگشته. مهمان نداشته باشيم شاممان را ساعت 9شب مي‌خوريم. پدر پيپ مي‌کشد و مي‌رود کتابخانه مي‌نشيند به خواندن روزنامه و کتاب.

مادرم قبل ازاين‌که برود بخوابد، مي‌آيد پيشم مي‌گويد دختر خوبم داره چي مي‌نويسه؟

دارم انشاء مي‌نويسم تا اگه در مسابقه‌ي انشاءنويسي مدرسه برنده شدم؛ سرصف بخوانم. گفت: مطمئنم برنده مي‌شي.

او به من افتخار مي‌کند چون امسال دارم کلاس سوم و چهارم را جهشي مي‌خوانم.

اتاق طاطا طبقه‌ي اول، دم آشپزخانه است. از وقتي که عبدلي آمده اينجا، آنها با هم در يک اطاق مي‌خوابند. طاطا گاهي تا صبح نماز مي‌خواند چون مي‌گويد وقتي خدا پسرش را به او برگردانده بايد شکرگذارش باشد.

عبدلي يکسال پيش که آمد با ما زندگي کند، خوشحال بود؛ حالا نه. او خيال مي‌کند پيش پدرش راحت‌تر بوده؛ چون در آنجا از صبح تا اذان مغرب گوسفندها را مي‌برده صحرا چرا کنند واو براي خودش همان‌جا‌ها بيکارمي‌گشته و مثل اين‌جا کسي نبوده ازش بازخواست کند.

من‌که فکر مي‌کنم عبدلي مادرش را دوست ندارد؛ وگرنه اين‌قدراذيتش نمي‌کرد. نمي‌دانم شايد خيال مي‌کند او را نمي‌خواسته که گذاشته زير دست نامادري بزرگ شود.

تازگي‌ها سيگارهم مي‌کشد. مش‌محمد به چشم خودش ديده سرکوچه ايستاده بوده به کشيدن. من اين‌ها را به مادر نمي‌گويم؛ مي‌ترسم او را بيرون کند و دوباره طاطا سرنماز بگويد غريب بچه‌م. بي‌کس بچه‌ام.

اتاق مش ممد نزديک اتاق آن‌هاست. او زودتر از همه مي‌خوابد تا صبح برود حياط گل‌ها را آب بدهد. من ديرتر از همه مي‌خوابم؛ چون درس‌هايم خيلي زياد است.

عمو محسن هم طبقه‌ي اول زندگي مي کند. اتاقش آخر راهرو، چسبيده به اتاق اتوکشي است. هميشه دنبال چيزاهايي است که گم کرده. مثلا چمدانش پر از خميردندان است؛ اما بازهم تا آدم را مي‌بيند مي‌گويد تو نمي‌دوني خميردندان منو کي برداشته؟

سياووش با او خيلي شوخي مي‌کرد. مي‌گفت: عمو محسن ور ايزماي هنگر چيب؟ عمو محسن مي‌خنديد و در جواب سياووش همان حرف را تکرار مي‌کرد. من‌هم دلم مي‌خواهد با عمو محسن شوخي کنم و بگويم ور ايز ماي هنگر چيب؛ تا بخندد. اما مادر خوشش نمي‌آيد آدم با بزرگتر از خودش شوخي کند.

بعضي وقت‌ها مي‌روم ببينم چکار مي‌کند. نشسته روي تختش، حياط را نگاه مي‌کند. مي‌گويم عموجون دوست داري يکي از اون صفحه‌هاي نازِ خوشگلوتو بذارم؟

مي‌گويد: اديت پياف!

از همه‌ي صفحه‌هايش اين يکي را بيشتر دوست دارد. دنبال من مي‌آيد سر گنجه. مي‌ايستد کنار، تا همه جا را خوب بگردم. صفحه را از زير يک عالمه زيرپوش و جوراب در مي‌آورم و مي‌گذارم روي گراموفون. او همان‌جا دم گرامافون روي صندلي مي‌نشيند و تا تمام شدن آهنگ از جايش جنب نمي‌خورد.

داستان مسافر اتاق شماره 17

Fri, 16 Dec 2011 21:55:00 GMT

لابد هيچ کدام از عابرين و مغازه‌ دارهاي خيابان «چراغ برق» و«باب همايون» نمي دانستند، مسافري که دراتاق شماره هفده مسافرخانه « سعادت» روي تخت خوابيده، مرديست که سالها در جبهه‌هاي جنگ براي نجات کشورش جنگيده است.

او تمام شب توي تخت فلزي فنري اتاق شماره هفده رو به خيابان «ناصر خسرو» توي دستمالش سرفه مي‌کند، تا صداي سرفه‌هاي خشکش، مسافران اتاق‌هاي ديگررا بيدار نکند. فقط دوبار از روي تخت بلند مي‌شود و از پارچ پلاستيکي قرمز رنگ، توي ليوان آب مي‌ريزد تا گلويش تر شود.
باراول وقتي ازپنجره گرم تابستان، به خيابان شب نگاه مي کند، سواريِ سياهي براي زني که کنارجدول خيابان در حاشيه خط کشي‌هاي عابر پياده ايستاده، ترمز مي‌کند.

بار دوم که مسافر مي‌خواهد آب ته پارچ را توي ليوان پلاستيکي بريزد، به خيابان بي عابر نگاه مي‌کند که فقط ماشين پليسي از آن مي‌گذرد با چراغ روشن گردانش.

مسافر حتي غذايي که سر شب از دستفروش نبش ميدان « توپخانه» خريده بود را دست‌نزده گذاشته بود روي ميز پلاستيکي کنار پنجره. ازپنجره مردي را با چرخدستي‌اش ديده بود که زير نور بي رمق خيابان به مسافران غريب تخم‌مرغ و سيب‌زميني گرم با فلفل مي‌فروخت.
دستفروش به مسافر گفته بود که «اين غذا بهتراز هزار دست چلو کباب است.»

دست‌فروش از جنگ زده‌هاي جنوب بود. از محله کوت عبداله خرمشهر. جنگ که شروع مي‌شود، خانه‌اش که ويران مي‌شود، مي‌آيد تهران. توي محله ناصر خسرو خانه‌اي اجاره مي کند. مي‌ماند. و حالا هم کار و کاسبي به هم زده. وقتي مسافر از او مي‌پرسد راضي هستي يا نه مي‌گويد :«اگر شهردار بگذارد ناني در مي‌آيد.»

نوه‌اش هم جلوتر، بساط واکسي پهن کرده بود. پوست آفتاب سوخته و دست‌هاي فرزي داشت. مسافر اما کفشي براي واکس زدن نداشت.

توي شهر خودش مسافر شيرواني‌ساز بود. سقف خانه‌هاي زيادي را درست کرده بود. جنگ که مي‌شود کارش را ول مي‌کند مي‌رود جبهه. چند باري هم مجروح مي‌شود. اما از چند ماه پيش که سرفه‌هايش بيشتر مي‌شود زنش اصرار مي‌کند که برود درمانگاه. توي درمانگاه برايش آزمايش مي‌نويسند. دکتر که جواب آزمايش‌ها را مي‌بيند مي‌گويد حتما بايد بروي تهران. بعد برايش روي ورقه‌اي مي‌نويسد بيمارستان ساسان.

براي همين راهي تهران مي‌شود. شب را توي مسافرخانه سعادت مي‌ماند تا صبح برود بيمارستان.

وقتي دکتر به اوگفته بود « شما شيميايي شده ايد» مسافر با خود فکر کرده بود کجا و کي لابد او شيمايي شده؟ توي جزيره مجنون يا موقعي که از نهر جاسم مي گذشتند و شايد وقتي که نعش بچه هاي‌گردان را از توي کانال درياچه ماهي بيرون مي‌کشيده...

هر چه فکر کرد يادش نيامد، براي همين سعي کرد با اين فکر‌ها خودش را خسته نکند. مسافر همان وقتي که شناسنامه‌اش را به مسافر خانه‌دار مي‌داد با او گفته بود که شش صبح صدايش بزند.
براي همين مسافرخانه‌دار، درست ساعت شش و هفت دقيقه صبح، با پاي لنگش از پله‌ها بالا آمد و چند ضربه به در اتاق شماره هفده زد. اما وقتي صدايي نشنيد، بازهم به در زد و با خودش فکر کرد خواب اين مسافر اتاق هفده چقدر سنگين است.

داستان دونيمه(قسمت دوم)

Fri, 16 Dec 2011 21:47:00 GMT

از بچگي عاشق داستان‌هايي بودم که مي‌گفتند همه‌ي آدمها يک نيمه‌ي‌گمشده دارند که تا ابد به دنبال آن نيمه مي‌گردند.

ولي مگر مي‌شد با آرش از اين جور بحثها کرد منطق رياضي او اين چيزها را تاب نمي‌آورد براي هر اتفاقي دنبال استدلال و دليل منطقي بود. وقتي به همهِ‌ي اين چيزها بدگماني و وسواسي بودن او را هم اضافه مي‌کنم ديگر نمي‌توانم قصه‌هايي را که راجع به شباهت من با آن همبازي دوران کودکي ‌اش تعريف مي‌کرد، باور کنم. يک‌بار از من پرسيد راستش را بگو اگر يک‌روز آن چيزي را که مي‌گويي نيمه‌ي پنهان، يا چه مي‌دانم نيمه‌ي گمشده هماني که توي چشم‌هاي من ديدي را توي چشم يک نفر ديگر هم ببيني چه؛ آن‌وقت چه مي‌کني؟

بعضي وقت‌ها دلم برايش مي‌سوخت همه چيز را مي‌پيچاند و سخت مي‌گرفت؛ شايد فقط به اين خاطر که توي دنياي او جايي براي شهود وجود نداشت.

<** ادامه مطلب... **>

امروز موقع بالا آمدن از پله‌ها باز هم او را ديدم از وقتي که فهميدم او هم توي اين ساختمان زندگي مي‌کند ديگر محال است سوار آسانسور شوم فکر روبه‌رو شدن با او آنهم توي آن جعبه‌ي آهني ديوانه‌ام مي‌کند همين‌طوري هم توي آسانسور نفسم بند مي‌آيد و تپش قلب مي‌گيرم. مثل اينکه او هم خيلي دوست ندارد سوار آسانسور شود البته براي او که طبقه‌ي دوم است خيلي هم فرقي نمي‌کند.

کيف چرم قهوه‌اي دستش بود کت و شلوار مشکي پوشيده بود چقدر بهش مي‌آمد آنوقت‌ها هيچ‌وقت کت نمي‌پوشيد جرأت نکردم توي چشم‌هايش نگاه کنم چند تار مو روي شقيقه‌اش سفيد شده بود. قيافه‌اش مردانه شده.آن‌وقت‌ها خيلي لاغر بود اما حالا چهار شانه است و قدش بلندتر به نظر مي‌رسد. از دور که ديدمش دلم لرزيد. همان چشم‌ها، همان نگاه‌ها. جوري نگاهم کرد که يک لحظه همه‌ي بدي‌هايش را فراموش کردم حتم دارم مي‌داند چه به روزم آورده. مي‌داند اگر بخواهد تا آخر دنيا هم مي‌تواند مرا دنبال خودش بکشاند براي همين هم برگشته.

اما من محلش نمي‌دهم.اصلاً محلش بدهم که چه؟ وقتي بي‌خبر مرا تنها گذاشت و رفت بايد فکرش را مي‌کرد. بايد مي‌فهميد که يک‌روز دلتنگ مي‌شود و مي‌خواهدکه برگردد. مگر من دلتنگ نشدم. مگر من اشک نريختم؟ يک‌ماه تمام کارم شده بود گريه‌زاري. توي چهره‌ي همه‌ي مردهاي دنيا فقط او را مي‌ديدم و بس. آخرسر هم به خيال اينکه او را فراموش کنم زن فرهاد شدم و از چاله به چاه افتادم. خيلي سخت بود نمي‌توانستم با کسي که هيچ احساسي به او نداشتم زندگي کنم. داشتم ديوانه مي‌شدم اما فرهاد به طلاق راضي نمي‌شد فکر مي‌کرد اگر بچه‌دار شويم همه چيز درست مي‌شود اما نشد، دوبار حامله شدم و هردوبار شش ماه نشده، بچه‌ام سقط مي‌شد. دکتر مي‌گفت رحم شما خيلي ضعيف است نمي‌تواند ُنه ماه تمام بچه‌ را نگه دارد. همين که بچه رشد مي‌کرد و شروع مي‌کرد به وزن گرفتن، سقط مي‌شد اما من مي‌دانستم همه‌ي اينها تاوان گناهي بود که کرده بودم. گناه باکره نبودن. من قبل از اين که با فرهاد ازدواج کنم باکره‌گي‌ام را از دست داده بودم اين را فقط خودم مي‌دانستم، هي‌چوقت نگذاشتم فرهاد از اين ماجرا بويي ببرد. انگارکه من لياقت مادر شدن را نداشتم. فرهاد هم وقتي ديد ما نمي‌توانيم بچه‌دار شويم اين خانه را به نامم زد و از هم جدا شديم. شايد فکر مي‌کرد اينطوري ديگر ديني به گردنش نيست . اما من تا آخر عمر مديون و شرمنده اويم.

شايد اگر آرش نبود حالا من هم مثل همه‌ي زن‌هاي دنيا با شوهر و بچه‌هايم زندگي مي‌کردم.

شش ماهي مي‌شود که ما با هم همسايه‌ايم. هر روز يکديگر را مي‌بينيم بي‌آنکه چيزي بگوييم يا حتي به‌هم نگاه کنيم. نمي‌دانم قرار است چه اتفاقي بيفتد ولي يک چيز را خوب مي‌دانم که دوستش دارم، که عاشقش‌ام، که اشتباه نکرده‌ام و پشيمان نيستم از اينکه روزي با او بوده‌ام بدون آنکه زنش باشم.

نمي‌دانم اين‌دفعه مرا با که عوضي گرفته؟ آدرس خانه‌ام را از کجا پيدا کرده؟ اصلاً اين‌همه وقتش را صرف کرده که چه؟ که بيايد و با من همسايه شود؟ خوب آخرش که چه، که مهر سکوت بر لب بزند؟ چه چيز را مي‌خواهد ثابت کند؛ که آدم ديگري شده، که باورش شده توي اين دنيا بعضي اتفاق‌ها را نمي‌شود با عقل و منطق آدميزاد توضيح داد و تفسيرکرد. هه، نوشدارو بعد از مرگ سهراب. شايد هم منتظر است تا من قدم پيش بگذارم. يک وقتي آرزويم اين بود که زنش باشم؛ خانم خانه‌اش، مادر بچه‌هايش، اما حالا ديگر به اين چيزها فکر نمي‌کنم همان اسم فرهاد توي صفحه‌ي دوم شناسنامه‌ام براي هفت پشتم بس است. امروز همه‌ي اسباب و اثاثيه‌هايم را جمع کردم و توي کارتن گذاشتم. اسبابم زياد نبود. عادت ندارم چيزهاي اضافه دور خودم جمع کنم. از اينکه دور و برم شلوغ باشد بيزارم. به بنگاهي سرِ کوچه سپرده‌ام يک مشتري خوب براي خانه‌ام پيدا کند. مي‌روم شمال پيش مادرم.

توي محوطه روي نيمکت نشسته‌ام. فردا از اينجا مي‌روم ولي با او چه کنم؟ نمي‌توانم از او دل بکنم نمي‌دانم از رفتن من چه حالي مي‌شود؟

يکدفعه او را مي‌بينم که از دور پيدايش مي‌شود. به ورودي ساختمان که مي‌رسد يکي از پشت سر صدايش مي‌زند: ساسان،ساسان جواب نمي‌دهد. من همين‌طور هاج و واج مانده‌ام مردي که اين چند‌وقت بارها او را با آرش ديده‌ام مي‌دود جلو و اين‌دفعه فرياد مي‌زند آقاي ساسان پدرام.

آقاي پدرام برمي‌گردد و به طرفش مي‌آيد با هم خوش و بشي مي‌کنند. روي شانه‌اش مي‌زند و با هم مي‌روند توي ساختمان. ساسان مي‌رود تو، اما آرش هنوز هم آن‌جاست دارد مرا نگاه مي‌کند؛ با همان بليط اتوبوسِ در دستش. ديگر چيزي نمي‌بينم.

داستان دو نيمه(قسمت اول)

Fri, 16 Dec 2011 21:45:00 GMT

هنوز هم باورم نمي‌شود يعني مي‌شود دنيا اينهمه کوچک باشد؟ راست گفته‌اند که کوه به کوه نمي‌رسد ولي آدم به آدم چرا .

درست نمي‌دانم. يادم نيست چه روزي و چه ساعتي بود. فقط يادم مانده هوا ابري بود توي يکي از همين روزهاي پاييز باراني مشکي پوشيده بودم با يک شال آبي فيروزه‌اي عجله داشتم و مثل هميشه سرم پايين بود اما نمي‌دانم چه شدکه يک دفعه سرم رابلند کردم و او را ديدم از پشت سر هم فقط با يک نگاه مي‌توانستم بشناسمش. خودش بود. داشتم از تعجب شاخ در مي‌آوردم.

<** ادامه مطلب... **>.

اينکه آرش، آرش پور فرخ اينجا، توي اين خيابان، توي اين کوچه آن هم درست روبه روي در ورودي ساختمان ده طبقه‌اي که من پنج سال بود تک و تنها در طبقه چهارمش زندگي مي‌کردم دنبال چه مي‌گشت را فقط خدا مي‌دانست؟ اينکه من چرا بايد بعد از اين همه سال دوباره اين طورغير منتظره او را درست جلوي در ورودي خانه‌ام ببينم از آن اتفاقهاي نادري بود که نمي‌دانم اسمش را چي بايد گذاشت .

کسي که حاضر بودم جانم را برايش بدهم کسي که آن‌همه دوستش داشتم و او آن‌همه آزارم داده بود کسي که درست در لحظه‌ي آخر مرا نخواسته بود و رفته بود جلوتر از من با گام‌هاي بلند مردانه قدم برمي‌داشت و من نمي‌توانستم يک لحظه ازاو چشم بردارم. چشم‌هايم دودو مي‌زدکه يک لحظه فقط يک لحظه سرش را برگرداند تا بتوانم توي صورتش نگاه کنم.

آن روز وقتي فهميدم با آن همه بلاهايي که برسرم آورده هنوز هم دوستش دارم دردي توي تنم پيچيد و چيزي ميان سينه‌ام فرو ريخت .

شش سال گذشته بود شش سال از آخرين باري که همديگر را ديده بوديم. روزهاي آخر ديگر مرا نمي‌ديد اصلاً نمي‌خواست که ببيند. چشم‌هايش را به روي همه چيز بسته بود و فقط يک حرف مي‌زد من و تو به درد يکديگر نمي‌خوريم آزاده. نمي‌توانم، نمي‌خواهم، نمي‌شود که با هم باشيم. شايد هم همبازي دوران بچگي‌اش را پيدا کرده بود و حالا ديگر به من احتياجي نداشت.

به همين سادگي يک روز مرا خواسته بود به من دل بسته بود سر راهم سبز شده بود و من وقتي به خودم آمده بودم که عاشقش بودم. عاشق همه چيزش. عاشق آن چشم‌ها و آن نگاه‌هاي پررمزو رازش عاشق قهر و آشتي کردنش، عاشق زورگفتن و امر و نهي کردنش به من، اينکه هميشه او که مرد است حرف آخر را بزند و من هم همان‌طوري باشم که او مي‌خواهد و به قول خودش اين‌همه او را حرص ندهم. آن‌طوري که او مي‌خواهد لباس بپوشم، آن‌طوري که او مي‌خواهد راه بروم، آن‌طوري که او مي‌خواهد حرف بزنم و درست هماني شوم که او مي‌خواهد .

دفعه‌‌‌ِي اولي که ديدمش خوب يادم هست. هشت سال پيش دانشجو بود رياضي مي‌خواند رياضيات محض. خانواده‌اش شهرستان بودند و او تنها زندگي مي‌کرد. توي ايستگاه نشسته بودم و منتظر.

او کمي آن‌طرفتر ايستاده بود و زل زده بود به من يک لحظه از من چشم برنمي‌داشت جوري نگاه مي‌کرد که اولش فکرکردم مرا با کسي عوضي گرفته.

از آن روز هرجا که مي‌رفتم جلوي راهم سبز مي‌شد هر چقدر بي‌محلي مي‌کردم فايده‌اي نداشت عزمش را جزم کرده بود که با من باشد چرايش را نمي‌دانستم هنوز هم نمي‌دانم. مي‌گفت من شبيه همبازي دوران بچگي‌اش هستم. مي‌گفت قيافه‌ي من برايش آشناست انگار خيلي وقت است که مرا مي‌شناسد اما من اين حرف‌هايش را جدي نمي‌گرفتم مي‌گذاشتم به حساب زبان‌بازي و به قول مردها مخ‌زني.

اما وقتي آن روز توي پارک عينکم را از روي چشم‌هايم برداشت و دستش را گذاشت زير چانه‌اش و خيره شد به من توي چشم‌هايش چيزي بود يک حالتي بود که هي‌چوقت نديده بودم براي همين هم باورم شد راست مي‌گويدکه مرا يک جايي ديده، شايد توي خواب شايد هم به قول خودش توي بچگي. مي‌گفت عينک که ميزني شبيه بچه مدرسه‌اي‌ها مي‌شوي. اصلاً عينک به تو نمي‌آيد. وقتي با مني عينکت را بگذار توي کيفت. من هم با اينکه چشم‌هايم خيلي ضعيف بود و عينکم را که بر مي‌داشتم همه جا را تار مي‌ديدم و سردرد مي‌گرفتم ولي حرفش را گوش مي‌کردم و آن همه سردردهاي وحشتناک را به جان مي‌خريدم. تا اينکه سردردهايم بيشتر شد و نمره عينکم يک شماره بالاتر رفت براي همين هم قرار شد با هم به عينک‌سازي برويم تا خودش برايم فرم عينک انتخاب کند ولي فايده نداشت بعد از يک ساعت که توي عينک‌سازي معطل شديم و کلي فرم‌هاي رنگارنگ و جورواجور را امتحان کردم آقا به اين نتيجه رسيد که بي‌فايده است بهتر است من به جاي عينک لنز بذارم و خلاص. فکر مي‌کنم همبازي دوران بچگي‌اش هماني که مرا با او عوضي گرفته بود عينک نمي‌زد.

من هم حرفش را گوش کردم و ديگر هيچ‌وقت عينک نزدم. آنقدر ديوانه‌اش شده‌ بودم که برايش نقش بازي مي‌کردم نقش هماني که مي‌گفت شبيه من بوده و حالا ديگر نيست نمي‌دانم شايد مرده بود شايد هم همه‌ي اين حرف‌ها براي فرار از يک واقعيت بود آخر کسي مثل آرش نمي‌توانست با اين واقعيت کنار بيايد که يک مرد مي‌تواند دختر مورد علاقه‌اش را يک روز آن هم خيلي اتفاقي توي خيابان ميان آن همه مسافري که بليط به دست منتظر اتوبوس نشسته‌اند ببيند به او شماره بدهد و بعدش هم باقي قضايا....

اما من خيلي راحت مي‌توانستم بگويم اين شرايط است که تعيين مي‌کند ما آدمها چطور رفتار کنيم يا راحت‌تر از آن مي‌توانستم به تقدير و سرنوشت متوسل شوم. وقتي با او راجع به قراردادهاي اجتماعي حرف مي‌زدم چشم‌هايش گرد مي‌شد و مي‌گفت اين چيزي که تو مي‌گويي يعني هيچ قانوني مطلق نيست خيلي چيزهايي که الان هست معني‌شان را از دست مي‌دهند اصلاً همه چيز مي‌رود زير سئوال. اما من توي چشم‌هاي آرش نيمه‌ي‌گمشده‌ي خودم را مي‌ديدم همين برايم کافي بود تا با او باشم خيلي غصه‌ي اينکه چرا ما بايد اين‌طوري سر راه هم قرار بگيريم را نمي‌خوردم

داستان کليد

Thu, 01 Dec 2011 14:18:00 GMT

آن مرد کفش مي‌پوشد. آن مرد اول جوراب مي‌پوشد بعد کفش مي‌پوشد. آن مرد اول کراوات‌اش را دوگِرِه مي‌بندد بعد جوراب مي‌پوشد. اما آن مرد بايد اول با حوصله و سرِ صبر دکمه‌هاي پيراهنِ سفيدِ مايل به شيري‌اش را ببندد، پايينِ پيراهن را به‌دقت در شلوار فروکند و چروک‌ها را بگيرد، بعد کراوات‌اش را که روي سينه‌اش تاب‌تاب مي‌خورد دوگِرِه مي‌بندد. آن مرد کمربندش را محکم مي‌کند، اما قبل از آن...

<** ادامه مطلب... **>

بايد شلوارش را که خوب اتو خورده، بپوشد. آن مرد قبل از آن‌که کفش بپوشد، جوراب بپوشد، کراوات‌اش را ببندد، دکمه‌هاي پيراهن‌اش را يکي‌يکي ببندد و پايينِ پيراهن را در شلوار فرو کند و چين‌هايش را به‌دقت بگيرد، بايد خود را بار‌ها، چه در هنگامِ انجامِ اين کار‌ها و چه بسيار قبل يا بسيار بعد در آينه برانداز کند. آن مرد بايد براي رسيدن به مرحله? متعاليِ کفش‌پوشيدن از کنارِ دو اتاق، يکي رو به خيابان و يکي رو به حياط، يک راهرو، دو درِ بسته، يکي درِ حمام و يکي هم احتمالا درِ دستشويي، و گوشه? زاويه‌دار و تا حدي مثلثي‌شکلِ وروديِ اُپنِ آشپزخانه در انتهاي راهرو بگذرد و تازه برسد به محوطه? حال که با پذيرايي يکي‌ست و لحظه‌يي خيره شود به نورِ کمرنگِ آفتاب که از پشتِ پرده? توريِ آبي‌رنگ افتاده روي مبل‌ها و عسلي‌ها و مي‌زِ بلوطي‌رنگِ وسط و همه چيز را شبکه‌شبکه کرده، بعد دستگيره? دري را بچرخاند که به کريدور باز مي‌شود، چند قدم بردارد، دست ببرد کفش‌هايش را از توي جاکفشي بردارد و جلوِ پايش جفت کند که بتواند راحت‌تر بپوشد. آن مرد چپ‌پاست پس طبيعتا اول کفشِ پاي چپ را مي‌پوشد، بعد کفشِ پاي راست را. اين‌جاست که در حالي‌که دولّا شده تا بندِ کفشاش را، نه زياد محکم و نه زياد شٌل، ببندد، در يکي از زواياي نيمي روشن نيمي تاريکِ ذهن‌اش کيفي قهوه‌يي‌رنگ را مي‌بيند که آن‌جا، کنارِ تختي با يک روتختيِ مرتبِ آبي‌رنگ، در حالي‌که دسته‌اش به طرفِ چپ، چپ از ديدِ کسي که واردِ اتاقِ رو به حياط مي‌شود، به شکلِ مرموزي کج افتاده اما کاملا روي سطحِ فوقانيِ کيف ولو نشده و از اين زاويه اين‌طور پيداست که درش خوب بسته نشده و خطِ کم‌رمقِ نورِ غلتيده به اتاق درست از وسط‌اش مي‌گذرد، انگار يکي زانو گرفته باشد به بغل، زانو گرفته و توي خودش گريه مي‌کند. آن مرد دست مي‌کند توي جيب‌اش تا دسته‌کليد را بياورد بيرون و با يکي از کليد‌ها درِ وروديِ آپارتمان را باز کند. بيرون‌آوردنِ دسته‌کليدي به اين بزرگي از جيب، آن هم براي مردِ چاقي که دوست دارد شلوارِ تنگ بپوشد، به اين آساني‌ها هم نيست. ممکن است دست تا مچ توي جيب برود و همان‌جا گير کند و ديگر هيچوقت بيرون نيايد. کسي چه مي‌داند؟ کدام مردِ عاقلي رضايت مي‌دهد براي نجاتِ دست‌اش بزنند شلوارِ به‌دقت و وسواسي جانکاه و تحمل‌ناپذير اتوخورده‌اش را با چاقو يا قيچي لت‌وپار کنند؟ اما آن مرد خوشبختانه مي‌داند دست‌اش را با چه قوسي ببرد توي جيب‌اش که گير نکند. دسته‌کليد، هرچند با کمي تأخير اما سرانجام خيلي راحت، از جيب بيرون کشيده مي‌شود و صداي جرينگ‌جرينگ‌اش در مي‌آيد. آن مرد مجبور است در حالي‌که پوست‌اش از جرينگ‌جرينگِ دسته‌کليد مورمور مي‌شود کليدِ وروديِ آپارتمان را از مي‌انِ آن‌همه کليد سوا کند و بعد که کليدهاي ديگر را به حالِ خودشان‌‌ رها کرد تا بيشتر تاب بخورند و جرينگ‌جرينگشان بيشتر شود، کليدِ وروديِ آپارتمان را بکند توي سوراخِ قفل و بچرخاند و پوست‌اش بيشتر و بيشتر مورمور شود. دستِ آن مرد وقتي کليد را توي قفل مي‌چرخاند مي‌لرزد که اين چيزِ زياد عجيبي نيست چون فقط دستِ آدم‌هاي کودن، وقتي کليد را توي قفلِ آپارتمانِ خودشان مي‌چرخانند، نمي‌لرزد. آن مرد آن‌قدر‌ها هم که به نظر مي‌آيد کودن نيست. هرچند باورکردن‌اش سخت است. در باز مي‌شود. مسيري که قبلا در جهتي ديگر طي شده بود در جهتِ عکس طي مي‌شود. دستي نروماده‌گيِ قفلِ کيف را به هم فشار مي‌دهد و کليدهاي رمز را به هم مي‌ريزد. مسير درست مثلِ بارِ اول طي مي‌شود. جرينگ‌جرينگِ دسته‌کليد وقتي يکي از کليد‌هايش توي قفل سه دور مي‌چرخد. پله‌ها: هشتاد و نه پله. کريدور‌ها. آسانسور خراب است. آن مرد پيش از آن‌که کفش بپوشد، پيش از هرکارِ ديگري، سرش را فرومي‌برد توي وان و مقاومت مي‌کند مقاومت مي‌کند مقاومت مي‌کند مقاومت

مـ

قـ

مـ

يادي وحکايني (قسمت دوم وآخر)

Tue, 04 Oct 2011 13:08:00 GMT

ديروز هم حليمه حتماً گرسنه بود. در کلاس را قفل کرده بودم و ايستاده بودم کنار در تا زنگ تفريح کسي توي کلاس نيايد. خانم معلم گفته بود که اگر بگذارم بچه‌ها توي کلاس بمانند يا توي کلاس بيايند، به خانم ناظم که شرافت خانم بود مي‌گويد که خط کشم بزند. شرافت خانم دوست مادر بود و مرا هم خيلي دوست داشت. خانم معلم هم که دوست شرافت خانم بود، اين را خوب مي‌دانست . اما پيش روي بچه‌ها اين طور مي‌گفت تا حساب کارشان را بکنند. خانم معلم تا فکر مي‌کرد که از پس بچه‌اي بر نمي‌آيد، فوري مي‌فرستادش دفتر سر وقت شرافت خانم. توي کلاس دو سه تايي بيشتر نبودند که خانم معلم را کلافه مي‌کردند. خانم معلم مي‌گفت که اين حليمه است که کلاس را به هم مي‌زند. مي‌گفت که حليمه سنش به کلاس نمي‌خورد و بايد به کلاس شبانه برود.

<** ادامه مطلب... **>

هر از گاهي که خانم مدير حرف بيرون کردن حليمه را مي‌زد تا شايد بترسد و سر براه شود؛ رحيمه، خواهر حليمه، که رخت‌هاي خانه‌ي ما و خانه‌ي شرافت خانم را مي‌شست، دست به دامن شرافت خانم مي‌شد تا پا درمياني کند. شرافت خانم هم همين کار را مي‌کرد، اما وقتي هم که حليمه براي تنبيه شدن به دفتر فرستاده مي‌شد، خط کشش مي‌زد. گاهي که حليمه همراه رحيمه به خانه‌ي ما مي‌آمد، مادر نصيحتش مي‌کرد کاري نکند که اين‌قدر خط کش بخورد. حليمه مي‌خنديد و مي‌گفت که خانم ناظم نمي‌زندش، نازش مي‌کند. من که خيال مي‌کردم حليمه اگر ترکه هم مي‌خورد، ککش نمي‌گزيد. نه از جريمه‌ي مشقي باکي‌ش بود ، نه از کتاب به سرو يک پا کنج کلاس ايستادن، و نه حتا از کشيده شدن به اين کلاس و آن کلاس با آن کلاه بوقي روي سر به نشانه‌ي خفت که مرا بيشتر ازهرچيزي مي‌ترساند.

حليمه زنگ تفريح آمد و گفت، "در را باز کن، مي‌خواهم دفترم را بردارم."

-تو که دفتر نداشتي.

-ديروز غروبي ننه‌ام واسه‌م خريده.

-الان نمي‌شود. صبرکن زنگ بخورد.

-همين الان مي‌خواهم يک چيزي نشانت بدهم. نترس هيچ‌کس نمي‌فهمد. زود باش!

حليمه هلم داد. در را بازکردم و رفتيم تو. در را پشت سرمان کيپ کرد و رفت طرف کيف سياه زيپدار مري. گفتم، "چي کار مي‌کني؟"

-چي کار مي‌کني؟ هان؟ حواست کجاست؟

اعظم به پهلويم سقلمه مي‌زد و خانم معلم هم خيره نگاهم مي‌کرد. دستپاچه گفتم، "ما خانوم معلم؟ هيچي به خدا."

خانم معلم برگشت طرف تخته سياه. سرم را روي دفترچه‌ام خم کردم . نيم نگاه به تخته و نيم نگاه به دفتر، سرسري کلمه‌هاي روي تخته را روي صفحه‌ي دفترم پيدا کردم. خيالم که راحت شد چيزي را جا نينداخته‌ام، دوباره رو به پنجره گرداندم. بيرون همين طور، مثل ديروز، شر شر آب بود و هاشور باران.

بايد امروز هر طور شده به خانم معلم مي‌گفتم که ديگر نمي‌خواهم مبصر باشم. فکر اين که دو باره زنگ تفريح حليمه سراغم بيايد، حسابي حواسم را پرت کرده بود. نه مي‌توانستم چغلي‌اش را بکنم، نه مي‌توانستم بگذارم دو باره برود سراغ کيف مري. در کيف سياه چرمي زپيدار مري را که باز کرده بود، از ترس اين که مبادا يکي از راه برسد، خيس عرق شده بودم. خود حليمه هم دست‌هايش مي‌لرزيد. چشم‌هايش مثل دهانش گشاد شده بود. نان سفيد در دست‌هايش چرخيد و به طرف دهانش رفت و به يک آن تکه‌اي از آن غيب شد. زبانم به سقم چسبيده بود. سر جايم خشکم زده بود. با چشم‌هاي از حدقه در آمده فقط نگاهش مي‌کردم. حليمه لقمه‌اي را که فرو داد، رو به من کرد و گفت، "چه خوشمزه‌ست! هم شيرين‌ست هم چرب. بخور ببين چي‌هست!" تا بيايم به خودم بجنبم، تکه‌اي ازنان نرم و سفيد را توي دهانم چپاند. تند جويدم و زود قورتش دادم؛ اما مزه‌ي نان ترد و تازه و چربي و شيريني کره و مرباي آن که بوي خيلي خوشي داشت، همه‌ي روز زير زبانم بود.

مري نه ديروز حرفي زده بود، نه امروز. شايد هم اصلاً نفهميده بود که نصف غازي کره و مربايش خورده شده است. چند باري گفته بود که مادرش هميشه مي‌خواهد به زور خوراکي به خوردش بدهد. بيشتر وقت‌ها خوراکي‌اش را دست نخورده برمي‌گرداند. گاهي هم خوراکي‌اش را با خوراکي‌هاي جوربه‌جور اعظم که پدرش شيريني فروشي داشت عوض مي‌کرد.

يکباره‌ به فکرم رسيد نکند مري به خديجه موسوي شک کند. اين ديگر از اين که به خود من شکش ببرد هم بدتر بود. بايد هر طور شده همين امروز کاري مي‌کردم. نه باران بند مي‌آمد، نه زنگ مي‌خورد. حليمه گفته بود روزهاي باراني رحيمه بي کار مي‌ماند.

فکرم همين طور پيش رحيمه بود که در کلاس بازشد. ميان چارچوب پيرزني پيداشد سربرهنه و پا برهنه. چادرش به کمرش بسته شده بود وچارقدش دور گردنش خفت انداخته بود. پاچه‌هاي شلوار سياهش که تا زانو بالا زده بود، پر از گل و لاي بود. دلم هري پايين ريخت. مادر حليمه بود که گاهي براي کمک به رحيمه به خانه‌ي ما مي‌آمد. تا خانم معلم آمد چيزي بگويد، پيرزن امانش نداد، "خانوم جان، خانه‌ات آباد، خانه‌مان را سيل برد. حليمه را بگذار بيايد، خانه خراب شديم ..."

تا به خودمان بياييم، حليمه ازنيمکت آخر جست زده بود طرف در و با مادرش از کلاس بيرون زده بود. خانم معلم که همين‌طورکتاب به دست کنار تخته ايستاده بود، رو به پنجره گرداند. همه مي‌خواستيم بيرون را ببينيم. زنگ که خورد، پشت شيشه هنوز شر شر آب بود و هاشور باران.

يادي و حکايتي(قسمت اول)

Tue, 04 Oct 2011 13:07:00 GMT

از درز پنجره سوز مي‌آمد و به هواي دم کرده‌ي کلاس نيشتر مي‌زد. پشت شيشه در آهني حياط مدرسه، بام‌هاي سفالي آن طرف خيابان، و تکه‌اي از آسمان خاکستري پيدا بود. باران همين‌طور يکبند مي‌باريد و ريز هاشور مي‌زد.

روي نيمکت اول، روبروي ميز خانم معلم، تنگ ديوار نشسته بودم و هر کار مي‌کردم حواسم جمع باشد، نمي‌شد. نوک انگشت‌هاي پاهايم توي چکمه‌هاي لاستيکي از سرما گزگز مي‌کرد. توي خيابان سيل راه افتاده بود. فکر زنگ تفريح ديروز راحتم نمي‌گذاشت.

<** ادامه مطلب... **>

خانم معلم کنار تخته و پشت به کلاس ايستاده بود. کلمه‌هاي سخت درس‌هاي تا به حال خوانده شده را روي تخته مي‌نوشت و بلند مي‌خواند تا ما تکرار کنيم و بنويسيم. لابلاي صداي رساي خانم معلم و صداي درهم و ناهمخوان بچه‌ها گوشم پي صداي باران بود. مدادم روي خط‌هاي آبي صفحه‌ي سفيد دفتر کژ و کوژ مي‌رفت و نگاهم جايي بند نمي‌شد.

بغل دستي‌ام، اعظم، مدام وول مي‌خورد و کونه‌ي آرنجش به پهلويم سقلمه مي‌زد. گاهي که رويش را به طرف من مي‌گشرداند، بوي آدامس خروس نشاني که مي‌جويد به دماغم مي‌خورد. ذره‌هاي سفيد گچ از روي تخته و تخته پاک کن نمدي خانم معلم به دور و بر مي‌پريدند و روي روپوش ارمک سياه اعظم و کلاه پوستي قهوه‌اي مري مي‌نشستد. معلوم نبود چرا بعضي روزها مري دوست نداشت کلاهش را سر کلاس از سرش بردارد. خانم معلم دو سه باري پرسيده بود. مري يا هيچ جواب نداده بود، يا گفته بود سردش است. خانم معلم هم ديگر پيله نکرده بود.

مري و خديجه موسوي روي نيمکت هم‌رديف نيمکت من کنار هم مي‌نشستند. مري راست مي‌نشست و هر بار که رو به طرفش مي‌گرداندم، بي‌اختياريک دو دقيقه‌اي نگاهم روي دست‌هاي سفيد و نرمش ميخکوب مي‌شد. خديجه موسوي که مثل هميشه وقت نوشتن قوز مي‌کرد، دست‌هاي سرخي داشت که از سرما و خشکي قاچ خورده بود. گاهي که دزدکي آستين وصله دار روپوشش را پشت لب مي‌کشيد تا مفش را پاک کند، دستش تا حاشيه دست مري پيش مي‌آمد و زود دور مي‌شد.

براي اين که کمتر سقلمه بخورم، کمي به جلو خم شدم. خانم معلم تند پيش نمي‌رفت مبادا بچه‌هاي ته کلاس عقب بمانند. خديجه موسوي که هم درسش خوب بود و هم دستش تند بود، وقت اضافي مي‌آورد؛ اما مثل من مدام سر وچشم اين طرف و آن طرف نمي‌چرخاند. هر کلمه‌اي را که تمام مي‌کرد، کمکي سر بلند مي‌کرد و زل مي‌زد به عکس برگردان روي کتاب مري که روي ميز بود. از دور نمي‌شد که عکس را ببينم، اما مي‌دانستم که عکس دختري‌ست با موي دم اسبي و روباني سرخ که دسته گلي توي يک دستش و عروسکي مو بور توي دست ديگرش است. دامنش هم بنفش بود با چين‌هاي درشت پف کرده که نشان مي‌داد زير دامن ژيپون پوشيده است.

بعيد بود خديجه موسوي بداند ژيپون چيست. من خودم هم فقط يکي داشتم که ديگر کهنه شده بود و رنگ سفيدش زردي مي‌زد. روز اول مهر که زنگ تفريحش مري دامنش را بالا زد و ژيپونش را نشانم داد، ژيپون خودم از چشمم افتاد. اصلاً ژيپون من يکي دو جايش هم سوراخ شده بود. ژيپون مري آبي آسماني بود و حاشيه‌اش تور سفيد داشت. از لابلاي ژوردانه‌هايش که با نخ ابريشمي قرمز زده شده بود، روبان سورمه‌اي باريکي رد مي‌شد که براق بود. عصرش که به مادر گفتم ژيپون مري اين طورست و آن طورست، گفت، "خب مري امريکايي‌ست. حتماً هروقت مي‌روند امريکا برايش اين‌ها را مي‌خرند. وگرنه که توي بهشهر از اين چيزها پيدا نمي‌شود، تو تهرانش هم شايد پيدا نشود." مادر بزرگ فوري توي حرف مادر پريد که، "وا ! چرا نشود! اين دفعه که رفتيم تهران خودم مي‌برمت فروشگاه فردوسي يا پيرايش واسه‌ت مي‌خرم ننه جان. بچه من مگر چي کم دارد!" پدر گفت، "مادر جان حقوق من کجا، حقوق مشاور امريکايي کجا!" مادر هم برگشت رو به من و گفت، "داشته باشي هم تو مدرسه نمي‌شود بپوشي. بچه‌هاي ديگر هم دل دارند انگار."

از آن به بعد حواسم جمع بود با بچه‌ها حرفي از ژيپون مري نزنم؛ گرچه که خيلي دلم مي‌خواست ببينم حليمه اگر اسم ژيپون را ببرم چه مي‌گويد. شايد حليمه فکر مي‌کرد که ژيپون يک جور خوراکي‌ست؛ چون که بيشتر وقت‌ها گرسنه بود. به درس "آسيابان ده ما" که رسيده بوديم، از ته کلاس بلند پرسيده بود، "خانوم اجازه، چي مي‌شد اگر باباي ما آسيابان بود؟"بچه‌ها زده بودند زير خنده. خانم معلم که مي‌دانست حليمه پدر ندارد، با اخم گفته بود، "کي ياد مي‌گيري وقت درس خوشمزه‌گي نکني؟" حليمه فوري گفته بود، "خانوم اجازه، اگر خوراکي‌هاي خوشمزه بخورم، دهنم بسته مي‌شود به خدا." خانم معلم بي حرف با نوک خط کش درازش در کلاس را نشان داده بود و دهان حليمه بسته شده بود.

قسمت دوم داستان نيمه دوم

Thu, 18 Aug 2011 13:41:00 GMT

قسمت دوم داستان نيمه دوم

شايد اگر آرش نبود حالا من هم مثل همه‌ي زن‌هاي دنيا با شوهر و بچه‌هايم زندگي مي‌کردم.